Thorgallis wendt zich tot Roharn, de oude hoofdman. Hij beveelt om een gepaste begrafenis te regelen voor Ericson, een viking krijger waardig.
De gevangen vrouwen kijken nog vol ongeloof toe, ook de vikings die klaar stonden om Ilka beurtelings ruw te verkrachten staren wezenloos naar het ontzielde lichaam van Ericson, af en toe stil fluisterend tegen elkaar.
Thorgallis neemt Ilka in zijn armen, draagt haar op alsof ze een pluimpje is en wandelt met het arme, naakte meisje, wiens ogen nog betraand zijn en haar lichaam nog steeds overdekt is met de sporen van de geseling, naar een tent, iets afgelegen van de andere tenten in het kamp.
Uit de bovenzijde van de tent, waar zich een opening bevindt, stijgt grijsgroene rook en damp op.
Hij betreedt de tent en in het halfduister ontwaart Ilka een oude vrouw, gekleed in een ruw gewaad. Ze heeft rimpelige handen en een door pokken geschonden gelaat, grijze haren hangen in slierten langs haar wangen omlaag.
“Gegroet Agricca, ik heb je hulp nodig.” Spreekt Thorgallis op vriendelijke maar niettemin luide toon.
De oude vrouw buigt nederig voor de koningszoon.
Voorzichtig legt hij Ilka op een berenvel, voor het knetterende haardvuur.
Nu, voor het eerst, laat hij zijn ogen over het mishandelde lichaam van het meisje dwalen, haar vormen bewust in zich opnemend.
Overal is haar lichaam bedekt met striemen van de zweep, behalve haar gelaat, dat is ongeschonden.
Ze heeft prachtige blauwgroene ogen, blonde haren en een mooi slank lichaam. Stevige borsten met roze tepels en tepelhof, een stevig buikje en blonde schaamharen waaronder gladde lipjes toeven. Stevige maar slanke dijen.
Ze kijkt hem voor het eerst aan, nog versuft van de pijn en amper bekomen van de angst en de spanning, de vrees om op verschrikkelijke wijze door een wilde horde verkracht te worden.
Als hij zacht haar wang streelt, is haar eerste reactie er één van geschrokken haar hoofd achteruit te trekken en haar spieren krampachtig te spannen.
“Ssst, wees maar niet bang, … er zal je niets meer kunnen gebeuren, ik zorg voor jou, alles komt goed” … fluistert de ruwe stoere koningszoon haar stil toe terwijl zijn hand teder haar wang en haren streelt.
Met een diepe zucht ontspant ze…
Agricca gaat je verzorgen, normaal zullen je wonden helen zonder littekens na te laten, ze is enorm bedreven in kruidengeneeskunde …
De oude vrouw is al bezig met verschillende zalfjes te mengen in een kom en komt naast Ilka en Thorgallis zitten.
“Het gaat je wel even pijn doen, maar over enkele weken ben je terug helemaal de oude” zegt ze rustig.
Voorzichtig strijkt ze de zalf op de striemen, wat bij Ilka heel wat pijn opwekt, maar het meisje houdt zich kranig, al verraadt een spiertrekking in haar gelaat soms de intense pijnscheuten, zeker als Agricca de zalf uitstrijkt op de wonden die op gevoelige plekken liggen, zoals op haar borsten, dijen en zeker op haar kutlipjes.
Een half uurtje later heeft ze nog een kruidendrank genuttigd en valt ze in slaap, bedekt door een berenvel, in de hut van Agricca die al haar kennis benut om het arme kind zo goed mogelijk te verzorgen.
Thorgallis vordert twee van zijn beste vertrouwelingen, zijn jeugdvrienden Rowan en Darrol. Twee geblokte, gespierde vikings, gewapend met speren, bogen, schilden en grote zwaarden, … ze krijgen de opdracht de tent van Agricca te bewaken en Ilka te beschermen en enkel Thorgallis of de kinderen van Agricca toegang te verlenen.
Rowan neemt plaats buiten aan de ingang van de tent, terwijl Darrol zich binnen nestelt bij het haardvuur in gezelschap van Agricca en het in een diepe, koortsige slaap verzonken gemartelde slavinnetje.
Intussen heeft Roharn opdracht gegeven de begrafenisplechtigheid van Ericson te starten.
Er is een boot geprepareerd, een kleine boot, geschikt om kleine riviertjes af te varen.
Het lichaam van Ericson is intussen door enkele oude vrouwen gewassen en gekleed in zijn mooiste gewaden. Zijn wapens zijn verzameld, een dolk, een zwaard, speer, helm en schild. Er is drank en voedsel dat ingeladen wordt in de boot, mede, en binnen enkele uren zal het opgebaarde lichaam van deze stoere krijger ingescheept worden. Er worden twee slavinnen uitgeselecteerd van de gevangen vrouwen, deze slavinnen zullen hem volgen in zijn tocht naar het hiernamaals,…
De vikings menen dat de dappere krijgers die op het veld van eer gevallen zijn, gestorven in de strijd, voor eeuwig zullen voortleven in het Walhalla, aan de zijde van hun oppergod Odin, de Noorse versie van de Germaanse god Wodan, …
Zijn wapens en de geofferde slavinnen zullen Ericson in het hiernamaals nog eeuwig van nut zijn.
Dan ziet ze hem terug naderen. Hij had haar achtergelaten op het paard toen hij Ilka redde van Ericson. Hij nadert haar, haar boeien zijn inmiddels losgemaakt, door niemand minder dan Roharn zelf, en verweesd stond ze bij de prachtige merrie die ze samen bereden hadden, een gitzwart groot paard, met sierlijke dikke poten en prachtige manen.
“Ik had me nog niet voorgesteld” … “Thorgallis, zoon van Leif, koning van Noorwegen”… en jij bent:
“Mellanora” antwoordt ze bedeesd, haar rosse haren waar de wind doorspeelt uit haar gelaat wrijvend.
“Wat gaat er nu met ons gebeuren, heer?” vraagt ze timide.
“Met wie… met jou? Ilka? Of de andere vrouwen van je dorp?” vraagt hij op zijn beurt aan het Keltische meisje.
“Met ons allemaal, …” vraagt ze, met vochtige ogen van angst…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten