Als de zon die iedere dag opkomt,
al dient ze koude mistbanken te verslaan voor haar stralen een beperkte warmte naar het koele
aardoppervlak kunnen sturen,
Als de maan die dagelijks haar lichtweerkaatsing op ons nachtelijk deken strooit,
al moet ze daarvoor dikke wolkenvelden doorboren,
Als de wind die rond de aardoppervlakte waait, gehinderd door bergen, grote bossen en ongerepte wouden,
Als het water, neergedaald als regen, zich een weg zoekt doorheen smalle rivierbeddingen terug naar de grote oceaan,
Zo is ook Mijn liefde voor haar oneindig diep, ... zo blijft O/onze liefde bestaan, ondanks tegenslagen of pijn.
Voor mijn kleintje, met wie ik de tijd zou willen trotseren ... als cadeau op 01 januari 2015 ... een speciale datum voor O/ons ...
dinsdag 30 december 2014
Angry Master
"Nooit domineren als je kwaad bent" is me als BDSM'er of
Dom steeds ingeprent. Soms moet je echter afwijken van je ideeën en
gedachtengang, is dit hoogstnoodzakelijk.
Zo ook enkele dagen geleden. Mijn subje, die al een erg sterk bratty karakter heeft, was enorm rellerig tot het irritante toe, ... niet gewoon vervelend, neen, ronduit rotirritant.
Toppunt van dat al was haar uitlating dat ze geen Meester meer had .... dat ze zich totaal niet meer onderdanig voelde.... Ging ze hier voor een ultieme krachtmeting of was ze zodanig gefrustreerd door haar eigen bratterig karakter dat ze waanbeelden begon te krijgen of haar eigen verlangens en noden niet meer zag ...
Hoog tijd was het evenwel om in te grijpen.
Goed als ik was, (mijn subje was namelijk doodziek geweest de laatste dagen, virusje dat ze van mij overgenomen had terwijl ze me vertroetelde tijdens mijn ziekte, ze had koorts gehad en was een paar dagen amper het bed en/of de zetel uitgekund. Nu was ze iets of wat beter en begon ze zich te vervelen...,) wou ik haar sparen en had ik begripvol en liefdevol haar verzorgd.
Genre: "thee zetten met citroen, --> subje weigert te drinken ... toedekken met dekentje als ze koortsig in de zetel lag, ... --> dekentje moet weg want 'het stoort'..., lievelingseten in huis halen omdat ze dan toch iets met smaak binnen krijgt eens ze beter is ... --> vertikken iets te eten want 'het is niet lekker'...
En dan, tot overmaat, ... reclameren dat ze niet gedomineerd werd de laatste dagen en dat ik geen goede Meester voor haar was...
Dus ... met een diepe zucht van pure frustratie die al snel omslaat in woede uit een gevoel van diepe ondankbaarheid van de sub jegens Mij, stuif ik naar de slaapkamer om daar mijn materiaal te halen. Normaal kickt mijn prinses op bondage,... wel, ze zal gebondeerd worden.
Zonder rustig te doen beveel ik haar keihard, met een woedende blik, om haar uit te kleden. "Maar ik ben ziek..." ... Razend maakt ze me, ... zo de '...... bitch' uit te hangen .... Mijn stem verhard, kil en koud .... 'UIT ... die kleren... NU'.
Met haar hoofd naar beneden begint ze zich uit te kleden en even later piept ze al heel wat minder.
De touwen beginnen vlot rond haar lijf te dansen, in no-time is ze gebondeerd met een borstbondage die op haar beurt overgaat in een stringbondage en waarbij haar handen ook geen enkele bewegingsvrijheid meer hebben.
Eerst wil ik haar op de grond op haar buik neerleggen, maar panisch als ze intussen is durft ze zich niet neer te laten leggen, bang dat ze zich zou bezeren bij het neerkomen of dat ik haar zou laten vallen.
Dan maar snel op haar rug, mijn woede en frustratie zijn nog intens hoog, véél te hoog dan goed voor O/ons beiden is, ik duw mijn schoenen op haar gezicht, duw de zool tegen haar kaak en pers haar hoofd tegen de koude vloertegels.
Ze moet rillen van de koude want de tegels zijn echt fris deze tijd van het jaar... 'Jij wil gedomineerd worden? Jij wil vernederd worden, wel, ... jij zal vernederd worden, vuile kuthoer, ... wie denk jij wel niet dat je bent? Zo tegen mij durven doen, ... je weet niet waar je aan begint, ... o neen, ... dat besef je echt nog niet...'.
Ik voel dat ze breekt... Ze stamelt dat ze spijt heeft, ... maar toch bemerk ik tussen haar tranen nog steeds die hautaine glimlach waarbij ze aangeeft dat ze zich nog lang niet gewonnen geeft.
Ik haal mijn pik uit mijn broek, ... 'Jij bent enkel goed om eens flink afgezeken te worden en dat is net wat ik nu ga doen...'
Ik ben halfstijf van pure opwinding, doordat ik vlak voordien nog naar het toilet ben geweest is mijn blaas helaas nog leeg en krijg ik slechts enkele druppels gouden vocht naar buiten geperst dat ik met plezier op haar lijf laat vallen. Oooh, ik had graag klaterend een gouden straal op haar lijf en gezicht laten neerdalen om haar nadien te bevelen de boel op te kuisen maar helaas... driewerf helaas, mijn bron is niet onuitputtelijk.
Intussen snikt ze wel op de grond ... mijn woede is nochtans niet gedaald, integendeel... Ik snel naar de keuken en haal een groot vleesmes, kniel neer en grijp haar bij haar haren. Ik trek haar haar naar me toe zodat ze met haar gelaat dicht bij het mijne is, duw vervolgens het lemmet van het vlijmscherpe mes tegen haar kaak, ga ermee langs haar keel en laat het rusten op een tepel .... 'Wil je je echt met mij meten, liefje? Oh neen, dat wil je niet, dat wil je echt niet.' Ze voelt dat het menens is, ze voelt de trilling van ingehouden spanning en woede in mijn lijf razen, het mes glijdt over haar lijf en vervolgens smijt ik het op tafel. Dan grijp ik haar terug vast, met een gebalde vuist waar mijn harde knokels en antieke ringen sterk naar voor wijzen, bloed trekt uit mijn handen die wit worden, aderen in mij armen liggen dik op mijn huid.
Ze begeeft nu compleet, wenend, trillend van pure angst.
Ik grijp haar vast en trek haar recht, troost haar even en duw haar vervolgens tegen de deur, terwijl ze nog steeds gebondeerd is.
Met pure passie duw ik haar hard tegen de houten deur, kneed ik haar tieten en knijp ik haar strot dicht terwijl ik haar kus.
Ik voel hoe ik uit pure woede en spanning, ook seksuele spanning, megageil word en terwijl ik haar kus en streel kom ik klaar.
Even relax ik, dan herpak ik me en duw haar terug met mijn hand om haar keel met haar hoofd tegen de deur.
'Let goed op wat je doet meisje, ... met mij sol je niet'.
Ik neem haar liefdevol vast en zeg haar: 'Je krijgt één kans' ...
Ze knielt en prevelt 'sorry' ... even later: 'Mag ik nog uw subje zijn?'
Eén kans, meisje ... één kans.
Terwijl ik haar bondage losmaak en ze verwacht dat ze even later kan ontspannen in mijn armen, sla ik uit alle macht op haar blote bil.
Ze krijst het uit, ..."Zo, nu weet je dat je pijn tien keer harder voelt als je ziek bent, ... Dat is dé reden dat ik niet speelde met jou afgelopen dagen".
En ja, even later ligt ze als een klein, op haar plaats gezet schoolmeisje, in mijn arm op de zetel.
Voor even kent ze haar plaats aldus al terug.
Zo ook enkele dagen geleden. Mijn subje, die al een erg sterk bratty karakter heeft, was enorm rellerig tot het irritante toe, ... niet gewoon vervelend, neen, ronduit rotirritant.
Toppunt van dat al was haar uitlating dat ze geen Meester meer had .... dat ze zich totaal niet meer onderdanig voelde.... Ging ze hier voor een ultieme krachtmeting of was ze zodanig gefrustreerd door haar eigen bratterig karakter dat ze waanbeelden begon te krijgen of haar eigen verlangens en noden niet meer zag ...
Hoog tijd was het evenwel om in te grijpen.
Goed als ik was, (mijn subje was namelijk doodziek geweest de laatste dagen, virusje dat ze van mij overgenomen had terwijl ze me vertroetelde tijdens mijn ziekte, ze had koorts gehad en was een paar dagen amper het bed en/of de zetel uitgekund. Nu was ze iets of wat beter en begon ze zich te vervelen...,) wou ik haar sparen en had ik begripvol en liefdevol haar verzorgd.
Genre: "thee zetten met citroen, --> subje weigert te drinken ... toedekken met dekentje als ze koortsig in de zetel lag, ... --> dekentje moet weg want 'het stoort'..., lievelingseten in huis halen omdat ze dan toch iets met smaak binnen krijgt eens ze beter is ... --> vertikken iets te eten want 'het is niet lekker'...
En dan, tot overmaat, ... reclameren dat ze niet gedomineerd werd de laatste dagen en dat ik geen goede Meester voor haar was...
Dus ... met een diepe zucht van pure frustratie die al snel omslaat in woede uit een gevoel van diepe ondankbaarheid van de sub jegens Mij, stuif ik naar de slaapkamer om daar mijn materiaal te halen. Normaal kickt mijn prinses op bondage,... wel, ze zal gebondeerd worden.
Zonder rustig te doen beveel ik haar keihard, met een woedende blik, om haar uit te kleden. "Maar ik ben ziek..." ... Razend maakt ze me, ... zo de '...... bitch' uit te hangen .... Mijn stem verhard, kil en koud .... 'UIT ... die kleren... NU'.
Met haar hoofd naar beneden begint ze zich uit te kleden en even later piept ze al heel wat minder.
De touwen beginnen vlot rond haar lijf te dansen, in no-time is ze gebondeerd met een borstbondage die op haar beurt overgaat in een stringbondage en waarbij haar handen ook geen enkele bewegingsvrijheid meer hebben.
Eerst wil ik haar op de grond op haar buik neerleggen, maar panisch als ze intussen is durft ze zich niet neer te laten leggen, bang dat ze zich zou bezeren bij het neerkomen of dat ik haar zou laten vallen.
Dan maar snel op haar rug, mijn woede en frustratie zijn nog intens hoog, véél te hoog dan goed voor O/ons beiden is, ik duw mijn schoenen op haar gezicht, duw de zool tegen haar kaak en pers haar hoofd tegen de koude vloertegels.
Ze moet rillen van de koude want de tegels zijn echt fris deze tijd van het jaar... 'Jij wil gedomineerd worden? Jij wil vernederd worden, wel, ... jij zal vernederd worden, vuile kuthoer, ... wie denk jij wel niet dat je bent? Zo tegen mij durven doen, ... je weet niet waar je aan begint, ... o neen, ... dat besef je echt nog niet...'.
Ik voel dat ze breekt... Ze stamelt dat ze spijt heeft, ... maar toch bemerk ik tussen haar tranen nog steeds die hautaine glimlach waarbij ze aangeeft dat ze zich nog lang niet gewonnen geeft.
Ik haal mijn pik uit mijn broek, ... 'Jij bent enkel goed om eens flink afgezeken te worden en dat is net wat ik nu ga doen...'
Ik ben halfstijf van pure opwinding, doordat ik vlak voordien nog naar het toilet ben geweest is mijn blaas helaas nog leeg en krijg ik slechts enkele druppels gouden vocht naar buiten geperst dat ik met plezier op haar lijf laat vallen. Oooh, ik had graag klaterend een gouden straal op haar lijf en gezicht laten neerdalen om haar nadien te bevelen de boel op te kuisen maar helaas... driewerf helaas, mijn bron is niet onuitputtelijk.
Intussen snikt ze wel op de grond ... mijn woede is nochtans niet gedaald, integendeel... Ik snel naar de keuken en haal een groot vleesmes, kniel neer en grijp haar bij haar haren. Ik trek haar haar naar me toe zodat ze met haar gelaat dicht bij het mijne is, duw vervolgens het lemmet van het vlijmscherpe mes tegen haar kaak, ga ermee langs haar keel en laat het rusten op een tepel .... 'Wil je je echt met mij meten, liefje? Oh neen, dat wil je niet, dat wil je echt niet.' Ze voelt dat het menens is, ze voelt de trilling van ingehouden spanning en woede in mijn lijf razen, het mes glijdt over haar lijf en vervolgens smijt ik het op tafel. Dan grijp ik haar terug vast, met een gebalde vuist waar mijn harde knokels en antieke ringen sterk naar voor wijzen, bloed trekt uit mijn handen die wit worden, aderen in mij armen liggen dik op mijn huid.
Ze begeeft nu compleet, wenend, trillend van pure angst.
Ik grijp haar vast en trek haar recht, troost haar even en duw haar vervolgens tegen de deur, terwijl ze nog steeds gebondeerd is.
Met pure passie duw ik haar hard tegen de houten deur, kneed ik haar tieten en knijp ik haar strot dicht terwijl ik haar kus.
Ik voel hoe ik uit pure woede en spanning, ook seksuele spanning, megageil word en terwijl ik haar kus en streel kom ik klaar.
Even relax ik, dan herpak ik me en duw haar terug met mijn hand om haar keel met haar hoofd tegen de deur.
'Let goed op wat je doet meisje, ... met mij sol je niet'.
Ik neem haar liefdevol vast en zeg haar: 'Je krijgt één kans' ...
Ze knielt en prevelt 'sorry' ... even later: 'Mag ik nog uw subje zijn?'
Eén kans, meisje ... één kans.
Terwijl ik haar bondage losmaak en ze verwacht dat ze even later kan ontspannen in mijn armen, sla ik uit alle macht op haar blote bil.
Ze krijst het uit, ..."Zo, nu weet je dat je pijn tien keer harder voelt als je ziek bent, ... Dat is dé reden dat ik niet speelde met jou afgelopen dagen".
En ja, even later ligt ze als een klein, op haar plaats gezet schoolmeisje, in mijn arm op de zetel.
Voor even kent ze haar plaats aldus al terug.
Abonneren op:
Posts (Atom)